project: "Ταξιδεύοντας"

Γιώργος Γαμβρινός, Έφη Κακαλέτρη, Μαρίνα Μέγγου, Ρω, Κλειώ, Μπο, Ήρα

Ποιοι είστε εσείς; – Η Κλειώ

Clio

Ήμουν μέρες στη θάλασσα,  Με νανούριζε το κύμα τα βράδια και με ζέσταινε ο ήλιος το πρωί. Μια μέρα που χάζευα την απεραντοσύνη της θάλασσας, χάρη στο «μεγαλείο» της ανθρώπινης ανευθυνότητας, όλα σκοτείνιασαν. Δεν κατάλαβα τι μου συνέβη.

Λίγες μέρες μετά τα κατάλαβα όλα. Με είχε καταπιεί ένα άλμπατρος, νομίζοντας πως ήμουν κάτι θρεπτικό. Δυστυχώς, όχι μόνο θρεπτική δεν ήμουν, αλλά αποδείχτηκα και καταστροφική για το πουλί. Το δύστυχο, πέθανε μέσα σε φρικτούς πόνους και με την απορία…..τι του συνέβη!

Όλα αυτά χάρη στους ανθρώπους… όχι σ’ όλους… στους αδιάφορους !

Βρέθηκα λοιπόν σε έναν άγνωστο τόπο, στην άμμο, και γύρω μου βρίσκονταν κι άλλα καπάκια, κι άλλα νεκρά πουλιά. Καμιά φορά όταν βρίσκεται μόνος του κάποιος συνειδητοποιεί πόσο πιο χρωματιστή είναι ζωή του, ή πόσο γκρίζα! Φτάνει να κάνει μια κουβέντα με τον εαυτό του. Κι εκεί που ήμουν εγώ, από κουβέντα με τον εαυτό μου… άλλο τίποτα.

Σκεφτόμουν, έβλεπα, αναρωτιόμουν. Μόνιμη παρέα μου, τα άλλα καπάκια, τα άλλα μπουκάλια, τα άλλα απορρίμματα…. Όμως μέσα σ’ όλα αυτά, άκουγα. Τι άκουγα;

Τους ήχους του κόσμου, τον αέρα, τα σφυρίγματα των δελφινιών και  των φαλαινών, τους παφλασμούς των κυμάτων στην ακρογιαλιά, τους ήχους των πουλιών, Αυτοί οι τελευταίοι, πότε ήταν χαρούμενοι – όταν επέστρεφαν οι γονείς στα μικρά τους – , πότε ήταν παιχνιδιάρικοι, πότε ήταν τραγικοί. Τα άκουγα όλα.

Όλες τις φορές συνδύαζα αυτό που έβλεπα με αυτό που άκουγα. Μάθαινα! Το βράδυ είχα το καλύτερο πρόγραμμα τηλεόρασης του κόσμου! Τα αστέρια! Για σκεφτείτε να βρίσκεστε στην παραλία, να είναι νύχτα, να λάμπουν τ’ αστέρια, ν’ ακούτε το σκάσιμο των παιχνιδιάρικων κυμάτων στην αμμουδιά, τα άλμπατρος να γουργουρίζουν…. Κάτι τέτοιες σκηνές διαφημίζουν οι τηλεοράσεις σας. Αλλά χωρίς εμάς, χωρίς τα σκουπίδια που πετάει ο καθένας μέσα στην άβυσσο της άγνοιάς του, της καλοπέρασής του και της έλλειψης αγωγής του.

Εγώ λοιπόν και οι φίλοι μου, καταστρέφουμε τέτοιες στιγμές, χάρη σε σας.

Έπρεπε κάτι να κάνω. Όλοι οι ήχοι αυτοί με έκαναν να συνειδητοποιήσω το εξής. Οι ίδιοι ήχοι είναι σε όλες τις θάλασσες του κόσμου, σε όλα τα άλμπατρος του κόσμου, στις φάλαινες, στα δελφίνια….

Δεν μιλώ τη γλώσσα των άλμπατρος, αλλά καταλαβαίνω πότε είναι χαρούμενα, πότε κουρασμένα, πότε υποφέρουν, πότε ζευγαρώνουν…από τις φωνές τους, από τη μουσική τους δηλαδή.

Αντιλαμβάνομαι πότε η θάλασσα είναι αγριεμένη, πότε ήρεμη, ή πότε ο αέρας είναι θυμωμένος,  από τη «μουσική» τους.

Καταλαβαίνω τα πάντα μέσα από τους ήχους που παράγουν.

Οι ήχοι είναι μελωδία, αρμονία, μουσική. Άρχισα να αγαπώ τη μουσική. Αν «μιλάς» με τη μουσική δε χρειάζεται να μιλάς καμιά άλλη γλώσσα. Οι άλλοι καταλαβαίνουν! Και χαμογελούν. Και με τα χαμόγελα γράφεται μουσική. Η μουσική των ανθρώπων, η μουσική του κόσμου.

Η μουσική άρχισε να είναι η μοναδική μου συντροφιά. Και κάποια στιγμή στην πορεία μου η μουσική με κράτησε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ναι, η μουσική έγινε πια, η ζωή μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: